وقتی میثاقیان فوت استادی را لو می دهد!

خیلی سخت است که به تیم خودت ببازی، آن هم در خانه. آن هم با کت مشکی یادگار همان روزهایی که برای خودت ابهتی داشتی و البته که داری. بازیکنی که خودت برای بردن رقبا انتخاب کردی قاتل خودت شود و بعد از گل برایت دور افتخار بزند. دل اکبرآقا بعد از باخت به ابومسلم خون بود و این جملات مثل خوره به جانش افتاده بود. تیمی را که قرار بود دوباره بهترین تیم شهرستانی لیگ کند جلویش قدعلم کرده بود و در لباس حریف او را مغلوب کرد...

پوست‌کلفتی یعنی همین!

انگار در آخرین بازی نیم‌فصل با علم‌و ادب طلسمی نهفته بود که تام را یکباره سروته کرد. تیمی که مثل باقلوا می‌برد چنان با مغز به زمین خورد که کسی صدایش را هم نشنید. انگار قهرمان نیم‌فصل اول صلابت و غیرت و تعصبش را همان روز و همانجا در مشهد جاگذاشت چون به استثناء یک برد ناپلئونی راه‌به‌راه می‌باخت و جالب که خسته هم نمی‌شد...